De laatste tijd merk ik hoe snel ik gewend raak aan dingen die eigenlijk heel waardevol zijn. De mensen om me heen, mijn huis, kleine momenten van rust… ze verdwijnen soms naar de achtergrond, alsof mijn brein ze niet meer écht ziet. Terwijl ik diep van binnen wéét hoe fijn ze zijn.
Blijkbaar werkt ons brein nu eenmaal zo. Wat constant is, valt minder op. En voor je het weet, glipt de glans van het alledaagse weg. Dat besef raakte me, omdat ik mezelf er zo in herken.
Wat me helpt, is even afstand nemen. Een paar dagen weg, een korte pauze of gewoon bewust iets onderbreken. Het klinkt simpel, maar het doet echt iets. Zodra ik terugkom in mijn eigen omgeving, zie ik alles weer helderder. Alsof mijn hoofd opnieuw afstemt op wat er al die tijd al was.
Het mooie is.....je hoeft niet rigoureus te veranderen. Soms is een kleine break genoeg om weer te voelen wat je eerder alleen nog maar wist. En dat geeft het leven net dat beetje sprankeling terug.